Değerli okuyucular;

Bu yazımda sizlerle geçen hafta yapmış olduğum Çanakkale üzerine olan izlenimlerimi paylaşacağım. Tek tek her yeri tanıtacak değilim elbette. Ben işin biraz milli ve manevi yönüne değinmek istiyorum.

Bir turist gözüyle bakarsak gezilmesi gereken her yeri gezdik savaşların cereyan ettiği mekanlarda.

Peki bir Türk ve müslüman olarak neler hissettik? İşte orası tartışılır diye düşünüyorum. Orada gezenler için ortak bir tarih olma özelliği taşıyan Çanakkale’nin gezen herkeste birebir olmasa da ortak bir hissiyatı oluşturması lazım. Ne yazık ki bunu görmek çok zor.

Ziyaretlerine gelmişken şehitlerimize dualar okumak, onlar gibi bir maneviyata sahip olmak adına Allah’a yalvarmak için bu fırsatı değerlendirmemiz gerekirken, çoğu ziyaretçinin sıradan bir yeri ziyaret eder gibi oralarda gezmesi içimi burktu.

O kadar genç yaşlarda bütün hayallerini, hayatlarını bir kenara bırakarak canını verdikleri için şehitlerimiz adına mı hüzünlenmeliyiz yoksa, atalarının ne için canlarını verdiklerini unutup da güle oynaya fotoğraf çektirmek için birbiriyle yarışan Çanakkale torunlarının haline mi?

Bizim gezdiğimiz grubun dışında da başka gruplar vardı. Örneğin, bir ilköğretim okulu öğrencilerini geziye getirmişti. Öğretmenleri hiçbir açıklama yapmadan onları şehitliğe saldılar. Çocuklar piknik alanına gelmiş gibi gezdiler ve burası hakkında hiçbir bilgi edinmeden de geri döndüler.

Düşünüyorum da Çanakkale toplu mezarların bulunduğu ilginç bir alandan daha ötesini ifade etmiyor mu ki? Neden bilinçsizce geziliyor bu güzel mekanlar?

Anzak torunları geldiğinde arabalarla değil de atalarının yapmış olduğu gibi yürüyerek, tırmanarak ulaşıyorlar gidecekleri yerlere. Atalarına saygılarını ifade etmek için…

Biz de gelene kolaylık olsun diye her yere alışveriş tezgahları, tuvaletler, dinlenme tesisleri kurup duruyoruz şehitlikler boyunca…

Halbuki bütün manevi havasını yok ediyor bunlar. 3-5 yıl önce gelmiş olup da şimdi tekrar gelmiş olanlar, hele hele daha uzun zaman önce gelip de yine ziyaret etme fırsatı bulmuş olanlar, hiç de olumlu yönde bir değişme olduğunu düşünmüyorlar.

 Hep söylüyoruz ya, Hiroşima Japonlar için ne ise, Çanakkale de bizim için odur diye. O halde onu gereği gibi öğretmek lazım. Bu iş de öğretmenlerin, annelerin babaların, kısacası yetişkinlerin…

Bizler turist olarak gitmiyoruz oralara, atalarımızı ziyarete gidiyoruz…

Bunu bilerek ve buna inanarak hareket etmeliyiz.

Bilinçli nesiller olmak ve bilinçli nesiller yetiştirmek dileğiyle…