Düşünceleri daha emekleme aşamasında olan bir yazar açısından en önemli unsur yazdıklarının toplum tarafından takdir edilmesidir herhalde. Yaşamlarında belirli bir mesafe kat etmiş ve ilgili bulunduğu alanda rüştünü ispat etmiş olanlar içinse aynı şey geçerli olmayacaktır. Neden diye soracak olursanız bu insanlar alanlarındaki uzmanlıkları nedeniyle değerlendirilme değil değerleme yani başkalarının yaptıkları icraatları yorumlama noktasındadırlar diye cevap vereceğiz. Birazcık uzun aralar vererek sürdürmüş olduğumuz “Millet iradesi mümkün mü?” adlı yazı dizisinde savunmuş olduğum fikirlerin aslında bana ait olmadığı toplumdaki birçok insan ve otorite sahibi insan tarafından uzun yüzyıllar boyu tartışıla geldiği aşikârdır fakat yinede biz bu yazı dizisi boyunca tartışma konusu olan millet iradesinin meşruluğu olgusunu kendi penceremizden yorumlamaya çalıştık.            

Sabah akşam televizyonda haberlere, gazetelere bakarak isyan ediyor, bazen kendimize bazen de başkalarına kızıyor, köpürüyoruz. Birilerinin kuklası olmaktan, kendi kendimizi yönetemememizden, iç işlerimize dahi karışılmasından yakınıyoruz. Evet her şeyimize, yediğimize, içtiğimize, giydiğimize bile karışıyorlar utanmadan, sıkılmadan….

Bu kızdıklarımızın önüne pekâlâ geçebiliriz. Fakat bu hemencecik olabilecek bir şey değil. Çünkü bu duruma gelmemiz biranda olmadı, tarihimize baktığımızda çok net görürüz. Fransa Kralına emir verirken zamanla onlara sormadan adım atmaz bir duruma geldik. Ve şimdiki durumumuz da malum, ortada…

Sistemli ve planlı hareket ettiğimizde birilerinin kuklası olmaktan çıkar kendi ayaklarımız üzerinde durabiliriz. Bunun en önemli ayağı da eğitimdir. Ancak eğitime gerekli değeri verip yapılması gerekenleri sistemli bir şekilde yerine getirirsek bu hor görülmeden, ezilmişlikten kurtulabiliriz. Kendi kararlarımızı kendimiz alır, soysa-kültürel yapımıza uygun bir şekilde yerine getiririz.

Eğitim düzeyimizi, bilgimizi, kültürümüzü de artırabilmek için durmadan, sıkılmadan okumalı, okuduklarımızı hayata geçirmeliyiz. Yaratanımız daha ilk inen ayetlerde bunu bize tavsiye ediyor hatta emrediyor.  Sadece ilk inen ayetlerde de kalmayıp daha sonraki birçok ayette okuyup düşünmemiz gerektiğini bizlere bildiriyor.

Gündüz içkili olan düğünde akşamdan sonra gidip dini nikâhı kıyan imamlarımız oldu. Cemaatle ters düşmemek için düğünlerinizde kadın erkek iç içe karışıp oynamayın diye de uyarmadılar. Parayla Kuran okumak çok abes kaçacağı için sürekli mönüde mevlidi sunup para da kazanıldı. Bayramdan bayrama utanma belasına camiye gelen adama “canın sağ olsun” da dendi, “bak arkadaş Müslüman’ım diyorsan günde 5 vakit namaz kılmak zorundasın” yerine. Küstürmeyelim diye düşündüler herhalde zaten küsmüş olan insanları. Yıllarca anlamasan da Kuran oku büyük sevaptır diyenler de- bunun nasıl bir tembellik yapacağını düşünmeksizin- yine bir takım imamlardı. Caminin yolunu bilmeyen, Ramazan’da oruç tutmadığını açıkça gösteren, tek oturuşta devirdiği şişelerle bilinen, kahvehanelerde kadınlarla olan maceralarını ballandıra ballandıra anlatan insanların cenazesine “aman abdestsiz gitmesin” diyerek -abdestin uhrevi değil dünyevi bir şey olduğunu unutarak- yine koşup giden imamlarımızdı.